Israf ve politika

by muhalefeto

Gençler ne bilir, ne hatırlar. Bendeniz hatırlıyorum. Tansu Çiller hanımefendi Başbakan iken bütün medya onun ismiyle, onun haberleriyle çalkalanıyordu. Tansu Çiller aşağı, Tansu Çiller yukarı. Tansu Çiller ne dedi? Tansu Çiller ne demek istiyor? Tansu Çiller ne yaptı? O ne yapmalıydı? Ne yapacak? Niçin öyle yaptı da böyle yapmadı? Yaptıkları ve yapmadıkları ne manaya geliyor?
Sonra ne oldu? Tansu Çiller unutuldu, artık ondan nâdiren bahs ediliyor. Onunla ilgili tartışmalar tavsadı. O şimdi ne aşağıda, ne yukarıda. Nisyan Ârafında.
Günlük gelip geçici hadiseler böyledir. Bir varmış, bir yokmuş.
Bu memleketin başına gelen büyük felaketlerden biri futbol dedikodusu gibi politika dedikodusu yapılmasıdır.
Bizde politika magazinleştirilmiştir.
Diğer büyük bir felaket dinî konuların magazinleştirilmesidir.
Bugünkü dedikoduların, siyaset magazinlerinin on binde, yüz binde biri bile on beş yirmi yıl sonra yaşamayacak, tedavül etmeyecektir.
Bu kadar boş, kof, gelip geçici, fâni, kararsız, sebatsız konularla on milyonlarca halkın oyalanıp afyonlanmasına zehirlenmesine acımak ve öfkelenmek gerekir.
Gazetelerimiz ve yazarlarımız ülkenin, insanlığın gerçek, temel, kalıcı gündemini konu edinmelidir.
Müslüman gazete ve tv’ler hadiselere, olup bitenlere, gelişmelere İslamî, Kur’anî, Nebevî, Şer’î, hikemî açıdan bakmalıdır.
Şu politikacı ile bu politikacı sert münakaşalar yaptılar… Şu Hoca bu Hocaya çok ağır şekilde verdi veriştirdi. Bir gün sonra hakkettiği şamarı yedi… Tokat gibi cevap… Ya öyle mi?
On milyonlarca halk bu haberlerle sersemlemiş vaziyettedir.
Ciddî gazeteler, yazarlar, medya niçin millî eğitim meselelerini müzakere etmiyor?
Ülkemizdeki krizlerin niçin sebeplerini araştırmıyorlar da hep neticeler üzerinde duruyorlar?
Niçin durmadan kavga ediliyor?
Problemler niçin soğukkanlılıkla ve seviyeli bir üslupla ele alınmıyor.
Niçin bu kadar yıkıcı muhalefet yapılıyor?
Bunca yağcılığa, yalakalığa, dalkavukluğa ne lüzum var?
Sövüp sayacağımıza “Hayır beyefendi öyle değil böyledir…” üslubunu niçin benimseyemiyoruz?
Aralarında fikir ve görüş ayrılıkları olanlar birbirilerine niçin beyefendi, hanımefendi, zat-ı âliniz diyemiyor?
Niçin gerekçeli konuşmuyoruz?
Niçin meseleleri bütünüyle ele alamıyoruz da işimize gelen tarafları, cümleleri seçiyoruz.
Niçin empati yapamıyoruz?
Bunca kağıda, mürekkebe yazık.
Yazana yazık, okuyana yazık, memlekete, halka, devlete, boşa harcanan zamana yazık.
* (İkinci yazı)
Bu Lüks ve İsraf Bizi Batırır
1920’de Ankara Büyük Millet Meclisi “Düğünlerde Men’-i İsrafat Kanunu” çıkartmıştı. Bu kanun maalesef Turgut Özal zamanında kaldırıldı.
Günümüzde zenginler israflı, ihtişamlı düğünler yapıyor. Böyle düğünler dinimize göre haramdır.
Eskiden ülkemiz dünyanın sayılı tahıl ambarlarından biriydi, dışarıya buğday satıyordu. Şimdi ise hariçten yılda üç milyon tondan fazla kalitesiz buğday satın alıyoruz.
Üstelik günde beş milyon ekmeği çöpe atıyoruz.
Hükümetimiz niçin ekmek israfını önlemek için bir kanun çıkartmıyor?
Sadece ekmek mi? Ülkemiz bir İsrafistan haline gelmiştir.
İhtiyacın ötesinde lüks evler israflı değil midir?
Lüks ve ihtişamlı otolar israf değil midir?
Fiyatları uçuk, markalı giysiler.
Dekorasyonu şatafatlı lüks restoranlarda yenilen pahalı yemekler.
Türkiyemiz son yirmi otuz yılda lükse, israfa, aşırı tüketime trilyonlarca (Mübalağa etmiyorum evet trilyonlarca) dolar harcadı. Bu paralarla, Güney Kore gibi kendi yüzde yüz millî oto sanayiimizi, kendi elektronik sanayiimizi, uçak sanayiimizi kursaydık iyi olmaz mıydı?
Lüks dedi mi, bazılarımız çıldırıyor, kuduruyor.
Turistik maksatla olursa bir şey demem ama yerli halkın aşırı lüks otellerde konaklamasına çok teessüf ediyorum
Lüks ev statü oldu… Lüks yazlık statü oldu. Lüks oto… Lüks elbiseler… Lüks otellerde yatmak… Lüks restoranlarda tıkınmak…
Bu lüks, bu israf, bu ihtişam budalalığının ve beyinsizliğinin sonu iyi olmaz.
Uzağa gitmeye lüzum yok, komşumuz Yunanistan’ın haline bakınız. Lüks israf yollarında giderken iflas uçurumuna düştüler.
Bunca lüks, israf, ihtişam bir ülkeyi, bir devleti, bir halkı batırır da batırır.
Sadece günde beş milyon ekmeğin çöpe atılması, batma sebebi olarak yeterlidir.
Şu sürüngen beyinsize bakınız. Son seyahatimde yedi yıldızlı otelde kaldım…
Benim lüks otomobilin lazerli ve megavizyonlu…
Dün gece Falan restoranda Alaska yengeci yedim… Porsiyonu 295 lira… (Zıkkım ye!)
Kravatı rüzgarla ters döner, pahalı markası görünür, herif zevkten dört köşe olur.
Kadın tayt üzerine tünik giyer, başına unique bir eşarp bağlar, uzun topuklu ayakkabılarıyla yalpalaya yalpalaya fink atar. Modern Müslüman kadın? Şeytanî tesettürlü…
Oğlu üniversiteye Porsche arabayla gider.
Bu lüks ve bu israfla memleket batacak, aldırdıkları yok.
Kur’anda müsrifler (savurganlar) için “Şeytanın kardeşleri” deniliyor.
Şeytanın kardeşleri…

Mehmet Sevki Evgi

Bir millet kendinde olan şeyleri değistirmedikçe Allah onları değistirmez (Ra’d 11)

Advertisements